Veggieleven

schrijfsels van een stel veganisten

Sea Shepherd in Antwerpen: aan boord van de Sam Simon

Een paar weken geleden lag  één van de schepen van Sea Shepherd aangemeerd in Antwerpen.  De Sam Simon lag voor anker bij het stadsmuseum van Antwerpen, het MAS, en de crew gaf geleide bezoeken aan boord van het schip.
Sea Shepherd is een internationale organisatie die focust op het beschermen van de oceanen en het zeeleven. Sea Shepherd gebruikt directe actie om het zeeleven te beschermen, bv. het verstoren van walvisvaarders en inbeslagname en vernietigen van visnetten.
Ik bezocht het schip samen met een Nederlandse vriendin. Het was een heel fascinerend bezoek!

‚Sea Shepherd's Sam Simon in Antwerp

‚Sea Shepherd’s Sam Simon in Antwerpen

Sea Shepherd, Sam Simon in Antwerpen

Sea Shepherd, Sam Simon in Antwerpen

lees verder

De tombola gewonnen! Diner met Sea Shepherd crew en Tom Waes aan boord van Sam Simon

Sea Shepherd is een internationale organisatie die focust op het beschermen van de oceanen en het zeeleven. Sea Shepherd gebruikt directe actie om het zeeleven te beschermen, bv. het verstoren van walvisvaarders en inbeslagname en vernietigen van visnetten. Een van hun schepen, de Sam Simon, meerde vorige week in Antwerpen aan en men kon aan boord gaan en een kijkje binnenin nemen. Eerder in die week bezocht ik het schip samen met een Nederlandse vriendin (review met meer foto’s van de Sam Simon zal hier volgen).
Tijdens dat bezoek gaf ik een donatie aan Sea Shepherd, en nam op die manier deel aan de tombola, met als prijs een diner op zaterdagavond aan boord van het schip met Tom Waes en de bemanning. Zoals het altijd gaat bij tombola’s verwacht je niet om te winnen … maar deze keer gebeurde dat wel! :-) Ik kreeg zaterdagnamiddag telefoontje en natuurlijk aanvaarde ik graag de uitnodiging voor het etentje voor twee.

‚Sea Shepherd's Sam Simon in Antwerp

‚Sea Shepherd’s Sam Simon in Antwerpen

Tijdens het diner konden we praten met lees verder

Ons bezoek aan VegfestNL in Utrecht

Vorig weekend zijn we naar een vegan festival in Nederland geweest. Het was de tweede editie van VegfestNL, deze maal in Utrecht. Utrecht is zo’n twee uur rijden voor ons, dus dat viel nog mee.

Het festival was niet toevallig op 1 november, want dat is namelijk World Vegan Day. Het ging door in de Jaarbeurs van Utrecht, een groot evenementencomplex aan de rand van de stad. Er is normaal parking dichtbij, maar toen wij er toekwamen waren alle parkings dichtbij volzet en de omgeving leek wel een bouwwerf! Een beetje verwarrend om er te geraken. We vonden gelukkig een parkeerplekje in één van de straatjes verderop, maar moesten dan wel nog een behoorlijk eind naar de Jaarbeurs!
VegfestNL was geen gratis festival zoals Vegan Summer Fest een paar weken geleden in België (zie onze blog daarover hier). Een entreekaartje bedroeg 10€, wat toch nog redelijk is, alhoewel het voor veel mensen natuurlijk wel de drempel verhoogt .

In enkele afzonderlijke zalen stonden tientallen kraampjes die eten, kledij, schoenen, boeken en nog andere dingen verkochten, en ook kraampjes van organisaties. In de grote zaal was ook heel veel plaats om eventjes te chillen (zitruimte) met ook live muziek.  Leuk om even te pauzeren en de indrukken te laten bezinken.
Er waren ook kookdemonstraties, een conferentie van Sea First Foundation en voordrachten over dierenactivisme, vegan ondernemen, vegan gezelschapsdieren, veganisme en vluchtelingen enz in de andere zalen.

vegfestNL, main hall, Utrecht NL

VegfestNL, grote zaal, Utrecht NL

lees verder

Dierenactivisme met foto’s. Een avond met Jo-Anne McArthur

Op zaterdag 17 oktober kwam de Canadese fotografe Jo-Anne McArthur haar werk toelichten in de Artcube in Gent. De avond was georganiseerd door de Belgische vegan vereniging BE Vegan. Jo-Anne McArthur is in de vegan of dierenrechtengemeenschap bekend omwille van haar werk voor het project We Animals, wat ook uitmondde in het boek met de gelijknamige titel. We Animals is een reeks portretten van dieren in de omgeving van mensen: dieren die gebruikt worden voor voedselproductie, kledij, experimenten en gezelschap. We Animals is niet zomaar een reeks portretten, er is ook een morele boodschap aan verbonden. Op de We Animals website staat:

We Animals aims to break down the barriers that humans have built which allow us to treat non-human animals as objects and not as beings with moral significance. The objective is to photograph our interactions with animals in such a way that the viewer finds new significance in these ordinary, often unnoticed situations of use, abuse and sharing of spaces.

De foto’s zijn bedoeld om ons te doen nadenken over wat normaal is, en tonen het leven vanuit het perspectief van het dier.

Enkele van haar foto’s werden ook gebruikt bij de tentoonstelling ‘Het Vergeten Dier‘, die ik in 2013 in Amsterdam heb gezien (zie mijn blog daarover hier). Deze tentoonstelling was eerder dit jaar – in licht gewijzigde vorm – ook in Brugge te zien (zie mijn indrukken daarover hier). En tijdens België’s eerste vegan festival enkele weken geleden in Gentbrugge was er ook een tentoonstelling met haar werken (Vegan Summer Fest, zie mijn verslag hier).

Photo from Jo-Anne McArthur, Exhibit 'Het Vergeten Dier, Brugge

Foto van een werk van Jo-Anne McArthur in de tentoonstelling ‘Het Vergeten Dier‘, Brugge, 2015

Jo-Anne McArthur’s leven en werk lees verder

Afgestudeerd! Naar de zoo, de rodeo of naar …?

Dit is veruit één van de vreemdste video’s die ik de laatste tijd heb gezien.

In de video zie je een ceremonie waarbij Japanse studenten hun diploma krijgen.
Voor de rest geef ik nog niets weg, mijn commentaar staat onderaan. Kijk eerst zelf maar!
(opmerking: er worden geen dieren gebruikt in de video, en er zijn geen beelden van dierenmishandeling).

Bekijk het filmpje via de link of klik op de foto:

https://www.facebook.com/ZcongklodPage/videos/1054432201255776/

 

Geloof dat je speciaal bent

Geloof dat je speciaal bent

De klas van 2014

Het is een bijzondere dag, de eerste dag van een nieuwe reis: de studenten krijgen hun ‘diploma’ en krijgen hun finale bestemming te horen, de job die ze zullen moeten uitvoeren. Hiervoor hebben ze al die jaren gewerkt. “Maar een einde is ook een begin” gaat er door het hoofd van een studente, die centraal figureert in de video.

De neusringen bij de figuranten laten al vermoeden dat het hier niet zomaar om gewone studenten gaat. En inderdaad, iets later zien we dat het om de diploma uitreiking van ‘het vee van 2014′ gaat (the cattle of 2014). Een student krijgt te horen dat hij naar de Yamada boerderij moet, een andere gaat naar een Rodeo Park in Texas. De studenten worden niet per naam naar voren geroepen, maar met hun nummer. Een meisje dat eerder wat ongerust was, maar door haar vriendin werd gerustgesteld dat ze overal wel populair zal zijn,  is heel blij dat ze naar de Yokohama dierentuin gaat. Hoera! Een jongen die moet gaan werken voor Tanake beef is verdrietig, en het publiek lijkt ook naar adem te happen wanneer zijn lot wordt afgekondigd.
Dan wordt meisje nummer 90, dat centraal figureert in de video, naar voren geroepen.  Ze mijmert over haar verleden, hoe ze harder heeft gewerkt dan alle anderen. “Door de hel gegaan, om speciaal te zijn“. Toen ze verdrietig was wanneer haar leraar haar kansen ‘mager’ (skim) noemde, werd ze gerustgesteld door haar moeder dat ze helemaal niet mager is, maar iets speciaal heeft: ‘steek je borst vooruit en ze laat ze het zien! (puff out that chest and let them have it!). Ze is wat ongerust om haar bestemming te horen wanneer ze naar voren stapt, en dolgelukkig wanneer ze hoort dat ze toegewezen wordt aan … een bedrijf voor melkkoffie. Het publiek is vol ontzag en applaudisseert. “Geef hen je volste melk en laat het vloeien” zegt de directeur tegen haar (Give them your richest milk and keep it flowing“).
Uiteindelijk blijkt dit een reclame te zijn voor een koffiebedrijf, die beweert “freshly ground coffee with the creamiest milk” aan te bieden.

Ik heb de video nu al een paar keer bekeken. Toen ik het de eerste keer dacht ik dat er misschien een dierenrechten of vegan boodschap aan verbonden zou zijn (ik wist echt niet waarover het ging). Dus was ik wel heel verbaasd dat het om een reclame voor (koffie)melk ging. Ik ben er nog een beetje verbijsterd van. Hieronder enkele gedachten die bij me opkwamen na het zien van de video.

de mythe van gelukkige dieren

De dierenindustrie gebruikt vaak het argument dat dierenrechtenactivisten verkeerdelijk menselijke kenmerken of gevoelens toewijzen aan andere dieren. Met andere woorden: het toekennen van emoties aan dieren wordt als antropomorf of onwetenschappelijk afgedaan. Ze beweren dat we niet van dieren kunnen zeggen dat ze triest of bang zijn, eenzaam of angstig, aangezien dit menselijke karakteristieken zijn, menselijke gevoelens, en dieren hebben geen dergelijke gevoelens.
Maar de industrie gebruikt onophoudelijk antropomorfe beelden van ‘gelukkige dieren’ in reclame voor melk, vlees of andere dierlijke producten. Deze reclame heeft dan nog een interessante wending, aangezien de dieren nu zelfs door mensen worden vertolkt.  De dieren worden geportretteerd als gewillige deelnemers, blij en trots om hun leven in een dierentuin of rodeo te slijten. Wanneer een student als biefstuk moet eindigen, heeft hij dat alleen maar aan zichzelf te danken, het is zijn eigen schuld, want hij heeft niet hard genoeg gewerkt. Enkel de beste, de mooiste en de hardst werkende studenten zullen een goede baan krijgen. Een goede job is hier dan het verschaffen van spektakel (rodeo, stierengevecht, dierentuin) of culinair genot. De dieren zijn trots dat ze hun leven mogen opofferen voor ons, mensen.
Het punt dat ik hier wil maken is natuurlijk niet om te ontkennen dat dieren gevoelens hebben: gelukkig zijn of bang zijn stopt natuurlijk niet aan de menssoort-grens.  Maar het toekennen van gevoelens van trots en eer is in deze context heel misleidend.
Ik denk dat het portretteren van dieren als ‘gelukkige dieren’ (happy animals) dient om het geweten te sussen bij het misbruiken van dieren. Als we de dieren kunnen voorstellen als gewillige deelnemers, die trots en vereerd zijn dat ze ons mogen dienen,  is het veel makkelijker om een biefstuk naar binnen te werken. Immers, ze hebben toch een gelukkig en betekenisvol leven geleid, niet?

de sequel – deel II

Het zou wel interessant zijn om een vervolg te zien op deze reclame. Met daarin het leven dat de studenten leiden, in  de dierentuin, de rodeo, op een veeteeltbedrijf en in het slachthuis. Hoe nummer 90, het meisje dat centraal staat in deze video, en wordt toegewezen aan het melkkoffiebedrijf, herhaaldelijk wordt verkracht en geïnsemineerd om tekens opnieuw zwanger te worden. Hoe haar baby dan telkens opnieuw direct na de geboorte wordt weggenomen, zodat mensen haar moedermelk kunnen gebruiken om er de meest ‘romige’ koffiemelk van te maken (‘the creamiest’). Hoe ze uiteindelijk binnen enkele jaren eindigt in het slachthuis, omdat ze niet meer genoeg melk produceert. Neen, deel II zal er wellicht niet komen.

Puff out that chest, Milk coffee commercial

Puff out that chest, Milk coffee commercial

objectificatie, fragmentatie en de afwezige referent

Ik vind ook dat deze reclame een zeer seksistische ondertoon heeft. Het deed me denken aan het baanbrekend werk van de ecofeministische auteur Carol J. Adams The Sexual Politics of Meat.  Ze toont aan hoe processen van objectificatie, fragmentatie en consumptie de onderdrukking van dieren onderbouwen, en hoe dieren met technologie, in taal en in culturele voorstellingen ontdaan worden van hun ‘zijn’, van hun identiteit. Mannelijke dominantie en onderdrukking van dieren zijn verbonden door de manier waarop zowel vrouwen als dieren functioneren als ‘afwezige referenten’ bij vlees eten en melkproductie. Adams toont aan hoe feministische theorie logischerwijze veganisme in zich draagt.
In deze reclame worden de ‘vee-studenten’ geobjectiveerd: ze zijn nummers, ze hebben geen naam. Het zijn afwezige referenten (absent referents), zoals Adams het stelt. Nummer 90 speelt de hoofdrol: een beeldschone jonge dame. Objectificatie leidt tot fragmentatie. Veel aandacht gaat uit naar de borsten van de jonge dame, zowel visueel als seksueel: er wordt herhaaldelijk gezegd dat ze haar borst moet vooruitsteken (puff out that chest). Waarbij haar lichaam – haar borsten – als consumeerbaar worden voorgesteld. Ze is niet ‘mager’ (skim) ze geeft geen ‘magere melk‘ (skimmed milk), maar produceert de ‘romigste melk‘. Waarbij ook de indruk wordt gewekt dat ze wil gemolken worden. Ze is een gewillig slachtoffer, ze wil geconsumeerd worden, ze wil verkracht worden.
Daarom vind ik deze reclame beledigend naar vrouwen toe – van om het even welk soort – mens of koe.

Ik heb al zeer uiteenlopende reacties gehoord op deze reclame, gaande van f*cked up, verontrustend, stom, tot anderzijds fantastisch en ook dat de makers van deze video zich misschien niet gerealiseerd hebben dat ze hiermee mensen aanzetten om na te denken over het gebruik en misbruik van dieren in de veeteelt.

Wat denk jij? Kan deze reclame, ondanks de seksistische ondertoon, en onbedoeld, mensen doen nadenken over het lot van dieren?

Je kan de reclame ook hier zien op you tube:

 

Ik heb deze post eerder ook al gezet op mijn Engelse blog: The Bruges vegan.  Klik hier.

Ons bezoek aan Fair Festival, DOK Gent

Op 5 september 2015 was er in Gent voor de derde keer Fair Festival, op de site van de voormalige haven: DOK Gent. Fair festival stond aangekondigd als de plaats waar je “eerlijke en groene producten kan vinden“. Het is geen vegan festival zoals Vegan Summer Fest waar we enkele weken daarvoor naartoe geweest waren (zie onze review hier), maar aangezien het festival gratis was en er over de middag een vegan BBQ was (op voorhand in te schrijven, 16€, gemaakt door restaurant Avalon), besloten we er heen te gaan.

Fair festival, Ghent, Belgium

Fair festival, Gent

We kwamen er rond de middag aan, en na al een eerste snelle blik te werpen op de kraampjes, gingen we naar de barbecue. lees verder

Meer dan nummers

Duizenden oormerken op een hoop in het slachthuis. Van duizenden geslachte dieren. De foto vertelt meer dan woorden kunnen uitdrukken.

ff

K49814, Atmen ohne Pause

Individuele dieren, lees verder

Ons bezoek aan Vegan Summer Fest in 50 foto’s. België’s 1ste vegan festival

Gisteren ging in Gentbrugge het eerste* vegan festival van België door. Gentbrugge ligt vlakbij Gent, en is slechts zo’n 40km van Brugge, dus voor ons was dat slechts een half uurtje rijden!

vegan Summer Fest, KerkGent, gentbrugge, August 23, 2015

vegan Summer Fest, KerkGent, Gentbrugge, 23 august 23, 2015

We besloten om redelijk vroeg te gaan. Deels omdat het weerbericht mogelijke onweersbuien voorspelde voor later in de namiddag. En ook omdat je uit de inschrijvingen op de evenementspagina op FB wel kon uitmaken dat er héél veel volk ging op afkomen (meer dan 4000 inschrijvingen op FB). We wilden dus de grote massa mijden en kwamen er een beetje voor de middag toe. lees verder

De binnenkant van een lederen zetel

De Chinese kunstenaar Cao Hui maakte een reeks beelden van alledaagse objecten die vaak van leder gemaakt zijn, zoals een sofa, (hand)schoenen of een valies. Hij toont echter ook de ‘ingewanden’ van deze gebruiksvoorwerpen. Hiermee wil de kunstenaar de manier waarop we naar alledaagse objecten kijken in vraag stellen.

Toelichting van Cao Hui zelf zelf, op de website van de Lin Lin Gallerij:

Increasingly uneasy and dissatisfied with merely describing surface appearances, artists now attempt to plumb the inner reaches of things; an agenda that apparently moves into science or other fields. It seems artists are no longer happy just being artists, but are driven by their inborn love of performance to try out new roles, such as philosopher, scientist, doctor or perhaps even engineer.

Volgens deze info zijn de beelden niet gemaakt met echt leder of echte ingewanden, maar gebruikte de kunstenaar stoffen zoals hars en kunstvezel.

Cao Hui, Lin Lin gallery

Cao Hui, Lin Lin gallery

lees verder

Bezoek aan de fototentoonstelling ‘Het Vergeten Dier’ in Brugge

Wie één dezer dagen van het station van Brugge naar ‘t Zand stapt of rijdt, kan er niet naast kijken! Een tiental grote panelen met aan weerszijde een foto van een ‘vergeten’ dier uit de voedselindustrie, met daarnaast een korte beschrijving van het lot van die dieren.

Het Vergeten Dier, Brugge

Het Vergeten Dier, Brugge

De tentoonstelling is oorspronkelijk gemaakt door Varkens in Nood en Dier en Recht en we zagen ze al eens in Amsterdam in 2013 (zie onze blog erover). Toen schreven we nog ‘Zou dit ook kunnen op de Burg in Brugge of dichtbij de Sint-Baafskathedraal in Gent?’. En nu is de tentoonstelling dus echt in Vlaanderen, en in Brugge dan nog wel! Schitterend! :-)

2015VergetenDier1

Het vergeten dier, en een beetje van een selfie …

De tentoonstelling in Brugge maakt gebruik van dezelfde beelden als de tentoonstelling die ook in Nederland te zien was, al zijn de teksten aangepast aan de Vlaamse context. Het Vergeten Dier is naar Brugge gehaald door een samenwerkingsplatform van verschillende organisaties*, en zal een grote week te zien zijn in het Albertpark.   lees verder

« vorige posts

© 2016 Veggieleven

met dank aan Anders NorenUp ↑

%d bloggers op de volgende wijze: